दृष्टी

सकाळी उठलो तर तिच सकाळ तेच रूटीन
आजूबाजूची माणसं ही तीच, तीच सृष्टी
मनाची कवाडे सताड उघडली तेंव्हा जाणवले
प्रत्येक दिवसाचे वेगळेपण दिसते ती खरी दृष्टी

वळण

ओळखीच्या रस्त्यावर चालत होतो.
अचानक एका वळणावर पाय थबकले
मन काहीसे मागे गेले आणि जाणवले
याच वळणाने मला या रस्त्यापासून दूर केले

पावती

एखाद्या घटनेने वाईट वाटते
टचकन डोळ्यात पाणी येते
मन मुर्दाड झालेले नाही
त्याचीच ती पावती वाटते

स्मशान

स्मशानभूमी पण आजकाल मला वेगळीच भासते 

भूतकाळात गेलेली व्यक्ती वर्तमानाच्या सरणावर जळत असते

तिथे जमलेली गर्दी भविष्याची चर्चा करताना दिसते

तिमिर

अंधारातून चालत होतो प्रकाशाच्या आशेने 

खुप अंतर चालल्यावर लक्षात आले 

आपल्याला फसवले या तिमिराने 

आता हे माझ्यासोबत काय होत आहे

 हा तिमिरच मला उजेडासम भासत आहे

शांतता

शांत ठिकाणी जाऊन बसलो वाटलं

 आता कोण सतावणार

 मनच थाऱ्यावर नाही

 त्याला ही शांतता तरी काय करणार

भास

भास हा केवळ भास असतो 

खर्याचा तो केवळ आभास असतो

 मन तर एवढं सुन्न, कळत नाही आहे

 मनातले विचार आहेत की तो ही भास आहे