मोरपीस

धुंद आठवणींनी भरलेली
सापडली एक जुनी वही
तिला उघडून बघायची
हिंमत अजून होत नाही
एखाद्या पानाआड थांबलेले
नाजुक मोरपीस डोकावेल
सुप्त भावनांना होऊन घाई
अधिर अश्रूंचा बांध फुटेल

पारवा

चालताना अलगद तुझा हात हाती यावा
अन मग मनाचा पारवा धुंद होऊन जावा
न कळे कुठे होईल या प्रवासाचा शेवट
तुझा हात मात्र अंतापर्यंत न सुटावा

मोती

प्रत्येकाच्या नशिबाचं आधीच ठरलेलं असतं
कोणाचं फळतं कोणाचं अगदीच फसतं
सागरातल्या अगणित थेंबांसम आपण सारे
प्रत्येकाच्या नशिबी मोती होण्याचे भाग्य नसतं

थेंब

तुझ्या आठवणसरी बरसून गेल्या
केवळ एकच अनवट स्मृतीथेंब उरला
चातकासम तृषार्त माझ्या मनाला
तो एक थेंबच तृप्त करून गेला

अंतरंग

माझ्या अंतरंगात बघाल तर
खूप गडबड गोंधळ दिसेल
स्वतःच्या आत पाहिलंत तरी
वेगळे काहीच दिसणार नाही

नातं

नात्यांमध्ये व्यवहार कधी जमला नाही
त्यामुळेच असेल कदाचित
जी काही टिकलेली नाती आहेत
त्यांत मी समाधानी आहे हे निश्चित

स्पर्श

प्रेमात स्पर्शाला फार महत्त्व असते!!!
ज्याची मर्यादा स्वत:च ठरवावी लागते!!!
तो जर मर्यादित असेल तरच प्रेम खुलते!!!
पातळी ओलांडली तर प्रलयाची खात्री असते!!!