एकटा

कोणी नव्हते सोबतीला

माझा मी एकटा बरा होतो
आता उगा तुझ्या आठवणींनी
स्वतःला त्रास करून घेतो

सुगंध

माझ्या सुगंधाचे मीच काय कौतुक करावे

उरात भरून घेऊन ज्याने त्याने अनुभवावे

माती

ती नात्यांची भग्न शिल्पे

माझ्यासाठी अमूल्य होती
जी घडविताना मी वापरली
माझ्या आयुष्याची माती

घाव

घडली सुबक मूर्ती

अन् देवपण लाभले
या एकाच कारणासाठी
त्या अनाम पत्थराने
अगणित घाव सोसले

आस

उभा एकटा या तमात

मनात प्रकाशाची आस
जाळून हा अंधार सारा
उजळेन तो मी खास

पांघरूण

डबडबत्या डोळ्यांना पापण्यांनी झाकून टाकले

माझ्या दुःखांवर मी अलगद पांघरूण घातले

राग

 माझ्या रागाचा मला

कधीच काही उपयोग नाही
कारण जिथे तो यायला हवा
तिथे तो येत नाही
जिथे तो येतो तिथे त्याला
कोणीही विचारत नाही
तरी त्याला जवळ बाळगतो
स्वतःवर काढण्यासाठी
कारण बाहेरच्या जगात
त्याला काहीच किंमत नाही