एकाकी

माझ्या एकटेपणाचे

आता काही वाटत नाही
जेव्हा गर्दीतही एकटे असलेले
बघितले जण काही
आजूबाजूला असूनही 
माणसांचा गोतावळा
मनात येई शंका यात नेमका
कोण असेल आपला???
मग वाटले यापेक्षा
आपला एकांत बरा
सुखाचा,दुःखाचा
आपलाच सोहळा
आपलेच आसू आणि
आपलेच हसू
पुसणाराही मी आणि
हसणाराही मीच
नको मला याद कोणाची
आणि नको मला कोणाची साथ
तृप्त आहे मी माझ्या या
एकाकी आयुष्यात

वेदनेची कविता होणे

वेदनेची कळ जोवर हृदयापर्यंत पोहोचत नाही
कवितेची ओळ मनावर काही केल्या उमटत नाही

शब्द असती हात जोडून उभे सारे
विचारांचेही असतात आजूबाजूला पसारे

तरी नेमकी भावना मांडणे काही केल्या जमत नाही

असेही काही नाही की शांत आहे मनाचा सरोवर
अविरत चालू असते त्यात खळबळ खळबळ

वेदनेचा दगड मग नेमका त्या जागी पडतो
होऊन निश्चल मन वेदनांचा शब्दांशी संवाद घडतो

शहाण्या मुलासारखे मग शब्द नीट उभे राहतात
वेदनेचे होई मग रूपांतर प्रवाही कडव्यांत

हा खेळ स्वतःची स्वतःचा सतत चालू असतो
सुई,सरोवर,खळबळ सारे काही तेच असते

फक्त फरक इतकाच,ती टोचणारी वेदना
मात्र प्रत्येक वेळी नवीन असते

शून्य

अंडाकृती गोळा पोकळ
भोवती ज्याच्या आकड्यांचा खेळ

ह्याला जमेला धरता येत नाही
कारण याला स्वतःला किंमत नाही

गुणाकार भागाकार बेरीज वजाबाकी
ह्याच्यावर कशाचाच परिणाम होत नाही

तरी हा गणितात सर्वात महत्त्वाचा
एका भारतीयाने लावला शोध ज्याचा

हा ज्याच्या मागे त्याचा भाव वाढे
उभा राही ज्याच्यापुढे त्याची किंमत पडे

ज्याच्या विना गणित न्यून
आर्यभट्टाची या जगाला देन

गणितातला आकडा असामान्य
जरी त्याला म्हणती शून्य

नमन माझे तुला हे दुर्गा आदिशक्ती

नमन माझे तुला हे दुर्गा आदिशक्ती
लेवूनी कुंकूमवस्त्र जी बसली वाघावरती

महिमा तुझा गं गाती हे स्वर्गातले सूर
घेऊन त्रिशूळ हाती तू मारीला महिषासुर

हाती घेऊन विणा तू झालीस सरस्वती
घेऊनी कलश धनाचा बसे लक्ष्मी कमळावरती

पायी रक्तमुंडांचा पूर असे रूप कालीचे भयंकर
होऊनी अद्वैत महादेवाशी तू साकारला अर्धनारीनटेश्वर

विविध तुझी रूपे माते तू निर्गुण स्वरूप
नवरात्री येशी तू घेऊनी अष्टभुजारूप

तुझ्या दर्शनाची आता लागलीया आस
मिळो तुझा आशिष हाच आता ध्यास

देवी तुझी कृपा तुझ्या भक्तांवर राहू दे
तुझ्या सेवेची संधी माते सदैव आम्हांस लाभू दे

सितारों से बातें

ढल गयी शाम,रात छा गयी

सितारोंकी मैफिल भी सज गयी

ढेर सारी बातें होंगी अब
इन सितारों के साथ

चांद भी याद रखेगा
आज की रात

कुछ दिल के राज खुलेंगे
हसीं मजाक होगा

महफिल होगी अब
और भी गुलशन
जब ये चांद शरीक होगा

बस ये भोर ना करे
अब जल्दी आने की

इन सितारों के साथ करनी
अभी काफी बातें है बाकी   

किमयागार

पानो पानी होई सळसळ

प्रणयाचा तो रंगला खेळ

प्रणयधुंद तो बेभान वारा
उधळी निशिगंधाचा साज सारा

ऐन वसंतात निशिगंधाचा
वाऱ्याशी शृंगार चाले

दळ हाले फुल थरथरे
लाजून निशिगंध होई गोरेमोरे

प्रणयाची ओसरता धुंदी 
तृप्त वारा मग होई सुगंधी

सलाम माझा त्याला
जो या प्रणयाचा शिल्पकार

दुसरा तिसरा कोणी नाही
तो निसर्ग नावाचा किमयागार

परतीचा पाऊस

सहज खिडकीतून बाहेर डोकावून पाहिलं

कृष्णमेघ आभाळ होतं मनासारखंच भरलेलं

मग त्या आभाळाला विजेची सूई टोचली
झाली मेघगर्जना,मनसोक्त सर बरसली

खिडकीतला तो पाऊस मला बोलवत होता
मनसोक्त भिजून घे असं सांगत होता

भिजलो मग त्या पावसात अगदी मनसोक्त
डोळ्यांतले अश्रू लपवायचं होतं ते निमित्त

अंगभर पाऊस मनभर आठवणी
येत होती ओठांवर पावसाची गाणी

कित्येक दिवसाने असं मनसोक्त भिजणं झालं
मन हलकं पिसासारखं,मुक्त स्वच्छंद झालं

हा मनस्वी पाऊस आनंद देऊन गेला
मी पुन्हा येईन हे सांगत तो परतला