मध्यमवर्गीय

असलेल्या गोष्टींचा
ना माज आम्हाला ना
नसलेल्या गोष्टींचे कधी
भांडवल आम्ही करतो
                               म्हणूनच असे कदाचित
                               आम्ही मध्यमवर्गीय
                               सदैव आनंदात असतो

घराचा जरी नसला
तरी आमच्या मनाचा
एरिया मोठा असतो
                             म्हणूनच असेल कदाचित
                            आम्ही मध्यमवर्गीय
                             सदैव आनंदात असतो

असलो माणसे आम्ही
विविध जातीधर्माची
तरी शेजारधर्म हाच
आमच्यासाठी मोठा असतो
                                 म्हणूनच असेल कदाचित
                                 आम्ही मध्यमवर्गीय
                                  सदैव आनंदात असतो

महिनाअखेरीची जुळवाजुळव
ही नेहमीचीच आम्हाला
तरी आमचे सणवार आम्ही
थाटात साजरे करतो
                                     म्हणूनच असेल कदाचित
                                     आम्ही मध्यमवर्गीय
                                     सदैव आनंदात असतो

छोट्या छोट्या गोष्टींनी
मिळे सुख आम्हाला
दुसऱ्याच्या आनंदातही

आम्ही आनंद मानतो
                                 म्हणूनच असेल कदाचित
                                 आम्ही मध्यमवर्गीय
                                 सदैव आनंदी असतो

दिवे

झाकोळला सूर्य

अंधार पसरला
लागले तारकांचे दिवे
चंद्र प्रकाशून आला

बहरणे

बाकी काही नको मला
फक्त तुझा बहर दे
नुसताच उमललो मी
आता बहरणे कळू दे

क्षितीज स्पर्श

वाटे त्या कवितेचे क्षितिज

एकदातरी स्पर्शावे
या माझ्या आयुष्यातले जे
माझे सर्वोत्तम काम असावे

काही झाले तरी क्षितीज ते
सतत मोहात पाडत राही
जितके जावे त्याच्याजवळ
तितकेच लांब दिसत जाई

मग वाटे ज्यावेळी होईल
तो क्षितिज स्पर्श
काही बघावेसे वाटणार
नाही मग फारसं

कारण  हा प्रवासही मला
खूप आनंद देत आहे
नवीन नवीन कवितांच्या
बेटांचा शोध मला लागत आहे

म्हणून मला स्वामी या
प्रवासातच कायम असू दे
त्या अलौकिक क्षितिजस्पर्शाचे
गूढ आकर्षण असेच कायम राहू दे

घाव

झाला होता उशीर,निसटली होती संधी

आता फक्त मिरवणे ही जखम सुगंधी

मनातले आले नाही वेळेवर ओठांत
गुलाबी स्वप्ने विरली मग सारी हवेत

कसे समजावू आता माझ्या हृदयाला
जेव्हा दुसऱ्याची होताना बघितलं तिला

घाव हा वाटत नाही लवकर भरेल
जरी भरला तरी व्रण होऊन उरेल

पांडूरंग

 तुझ्याविना पांडुरंगा

वाटे हा संसार विटाळ

रमावे तुझ्या कीर्तनात
हाती घेऊनिया टाळ

मोहमायेच्या विंचवाने
जहरी डंख मारियेला

झाली अंगाची काहिली
मेंदू बधिर जाहला

आता वाटे मला लाभो
तुझ्या भक्तीचे अमृत

मोहमायेचे हे विष देवा
मग उतरवून जावे

मिळावे मज सावळ्या
तुझ्या पायांशी स्थान

ओठी तुझे नाम विठ्ठला
मन आनंदनिधान

एकाकी

माझ्या एकटेपणाचे

आता काही वाटत नाही
जेव्हा गर्दीतही एकटे असलेले
बघितले जण काही
आजूबाजूला असूनही 
माणसांचा गोतावळा
मनात येई शंका यात नेमका
कोण असेल आपला???
मग वाटले यापेक्षा
आपला एकांत बरा
सुखाचा,दुःखाचा
आपलाच सोहळा
आपलेच आसू आणि
आपलेच हसू
पुसणाराही मी आणि
हसणाराही मीच
नको मला याद कोणाची
आणि नको मला कोणाची साथ
तृप्त आहे मी माझ्या या
एकाकी आयुष्यात