निर्माल्य

झाडावरून ओघळणार्या फुलाचे ते प्रारब्ध असते

जमिनीला स्पर्श होताच त्याचे निर्माल्य होते

फुंकर

आजकाल चंद्रापाशी

माझं मन मोकळं करतो
तोही माझ्या मनावर मग
चांदण्याची फुंकर घालतो

परवानगी

तुझ्या आठवणींची साथ

काही केल्या सुटत नव्हती
खरं तर त्यांना जायचे होते
पण माझी परवानगी नव्हती

बेचिराख

स्वतः जळून,तुला उजळताना पाहिले

होऊन बेचिराख मी,स्वतःला विझताना पाहिले 

आवाज

झाडावरून खाली पडताना

फुलाचा आवाज न व्हावा
आयुष्याचा अंतिम क्षण
अगदी तसाच असावा

अंगार

मोडून पडलो आहे

पण संपलेलो नाही
जरी राख झालो आहे
तरी अंगार विझलेला नाही

आकार

माझ्या वेदनेला

मी हुंकार दिला
शब्दांच्या साथीने
कवितेला आकार दिला